SA GITNA NG BIRTHDAY PARTY KO, SUMIGAW ANG ASAWA KO: “BINAYARAN AKO NG TATAY MO NG $1 MILLION PARA PAKASALAN KA! TAPOS NA ANG KONTRATA!” AKALA NIYA IIYAK AKO. PERO HINDI NIYA ALAM, HINIHINTAY KO LANG ANG ARAW NA ITO.
30th Birthday ko ngayon. Ang Grand Ballroom ay puno ng mga elite. Ang asawa kong si Franco ay nasa tabi ko, nakangiti, pero alam kong peke ang ngiting ‘yun.
Si Franco ay gwapo, sikat, at trophy husband sa paningin ng lahat. Ako naman si Clarissa, ang heiress na laging nasa likod lang niya.
Sa kalagitnaan ng toast, kinuha ni Franco ang mikropono.
Inakala ng lahat na babatiin niya ako ng “Happy Birthday.” Pero iba ang lumabas sa bibig niya.
“Itigil ang musika!” sigaw ni Franco. Lasing na siya.
Tumahimik ang buong ballroom.
“Clarissa,” sabi niya sa mikropono, habang nakatingin sa akin nang may pang-aasar. “Pagod na ako. Pagod na akong magpanggap na mahal kita.”
Napasinghap ang mga bisita. “Anong nangyayari?” bulungan nila.
“Alam niyo ba kung bakit ko pinakasalan ang babaeng ‘to?” turo ni Franco sa akin. “Hindi dahil maganda siya. Hindi dahil mahal ko siya.”
“Dahil sampung taon na ang nakakaraan… lumapit sa akin ang Tatay niya. Binayaran niya ako ng $1 Million para pakasalan ang anak niyang boring at walang appeal.”
Nalaglag ang panga ng mga bisita. Hiyang-hiya ang mga kaibigan ko para sa akin.
“Pirmado ang kontrata!” sigaw ni Franco, sabay labas ng isang lumang papel mula sa coat niya. “Ang usapan, kailangan kitang samahan ng sampung taon para makuha mo ang Trust Fund mo. At ngayong gabi… eksaktong sampung taon na.”
“Kaya Clarissa… THE CONTRACT IS OVER.”
“Malaya na ako! Nakuha ko na ang pera ko. At aalis na ako kasama ang babaeng totoong mahal ko!”
Tinawag ni Franco si Jessica, ang best friend ko, na lumapit sa kanya at yumakap.
Inaasahan ni Franco na iiyak ako. Inaasahan niyang magwawala ako o hihimatayin sa hiya.
Pero nanatili akong nakatayo. Kalmado. Humigop pa ako ng champagne.
Dahan-dahan kong ibinaba ang baso.
Tinanggal ko ang diamond wedding ring sa daliri ko.
TING!
Rinig ng lahat ang tunog ng singsing nang tumama ito sa marmol na sahig.
Tumingin ako kay Franco at ngumiti nang malamig.
“Tapos ka na?” tanong ko.
Naguluhan si Franco. “B-Bakit hindi ka umiiyak? Iniwan kita! Niloko kita!”
Kinuha ko ang mikropono mula sa podium.
“Franco, Franco, Franco,” iling ko. “Akala mo ba talaga, si Papa lang ang may alam ng kontrata?”
Nanlaki ang mata niya.
“Ako ang nagpagawa ng kontratang ‘yan,” rebelasyon ko.
“Sampung taon na ang nakakaraan, kailangan ko ng asawa para makuha ang mana ko sa Lolo ko. Pero ayaw kong magpakasal sa taong makikihati sa yaman ko. Kaya naghanap ako ng lalaking mukhang pera—at ikaw ‘yun.”
“Ang $1 Million? Barya lang ‘yun kumpara sa nakuha ko dahil sa kasal natin.”
Namutla si Franco.
“Pero may hindi ka binasa sa kontrata, Franco,” patuloy ko. “Ang Section 8, Paragraph 2.”
“Anong Section 8?!” sigaw niya.
“Nakasulat doon: ‘Kapag ang lalaki ang nag-anunsyo ng pagtatapos ng kontrata sa publiko bago ang hatinggabi ng ika-sampung taon… ang $1 Million na ibinayad sa kanya ay ituturing na UTANG na may 200% interest.’“
Tumingin ako sa relo ko. “11:55 PM pa lang, Franco. Napaaga ka ng limang minuto.”
“Ibig sabihin, hindi ka lang fired bilang asawa ko. May utang ka pa sa akin na $3 Million (kasama interest at damages) na kailangan mong bayaran… ngayon din.”
“At dahil wala kang pambayad…” seninyasan ko ang mga Lawyer ko na kanina pa nasa gilid. “Kukunin ng kumpanya ko ang lahat ng ari-arian na nakapangalan sa’yo. Ang kotse mo, ang condo mo, at pati ang relo na suot mo.”
“H-Hindi! Hindi pwede ‘to!” sigaw ni Franco.
Lumapit ang mga guard at hinubad ang relo ni Franco. Hinila siya palayo kay Jessica na ngayon ay diring-diri na sa kanya.
“Clarissa! Joke lang! Mahal kita! Huwag mo akong iwan!” pagmamakaawa ni Franco habang lumuluhod.
Tinalikuran ko siya at naglakad palabas ng Grand Ballroom. Ang tunog ng aking heels ay parang musika ng tagumpay.
“Happy Birthday to me,” bulong ko sa sarili ko, habang iniwan ko ang lalaking akala niya ay naisahan niya ako, pero siya pala ang naging pinakamahal na empleyado ko.
